“รถหมดสี่โมงครึ่งครับพี่ก้อง” เสียงนายหนุ่มแว่วมาตามสาย ผมเดินจ้ำกลับปายทะเลเพื่อเก็บของเตรียมเข้ากรุงเทพ สี่โมงสิบห้าแล้วผมยังเดินไม่ถึง ทำไงดีหว่า หรือจะโทรเลื่อนเที่ยวบิน เชียงใหม่ – กรุงเทพ เป็นพรุ่งนี้ดี คิดไปก็จ้ำไป ผมตัดสินใจโทรพยายามเลื่อนไฟลท์ แต่แอร์เอเชีย บอกผ่านสาย “ขอโทษค่ะ เลื่อนไม่ได้ ต้องแจ้งก่อน 48 ชม นะคะ” ตายล่ะหวา ทำไงดีวะตู ผมรีบเก็บของภายในสองนาทีจากห้องพัก ขอให้พี่เตี๊ยมไปส่งที่ ท่ารถเปรมประชาตามที่หนุ่มบอก เราไปทันเวลาพอดี แต่รถเพิ่งออกไปเมื่อห้านาทีที่แล้ว ผมหน้าเสีย เสียดายเงินค่าตั๋วเครื่องบิน เทียนขับรถตามมา เอาวะ ห้านาที ขี่มอไซด์ไล่อาจโชคดี ผมหงุดหงิดคนที่กำลังช่วยให้ผมไปให้ทันนี่แหละ แอบคิดในใจ เพราะเอ็งนั่นแหละทำให้ข้าตกรถ

ในที่สุดเราก็ตามรถส้มที่กำลังมุ่งหน้าสู่เชียงใหม่ทัน ผมนึกขอบคุณและขอโทษที่แอบด่าเทียนอยู่ในใจเมื่อห้านาทีที่แล้ว สัญชาติญาณการโยนขี้ให้คนอื่นของผมคงเข้าสิง

ผมได้เจอนราอีกครั้งบนรถ นราคงเห็นผมก่อนขณะที่ผมกำลังง่วนหาเงินค่ารถ ขาดไปสามสิบ ค่ารถเจ็ดสิบ นรา ผู้มาเยือนปายเพื่อทำหนังสือ why Thailand ที่ผมเพิ่งช่วยเป็นล่ามคุยกับฝรั่งมาทั้งวันยื่นเงินที่ขาดให้ แล้วเราก็คุยกันนิดหน่อย ก่อนผมจะหลับไป

ผมกลับเข้ากรุงเทพฯอีกครั้งทั้งที่ยังมีเรื่องอีกมากมายกับการผจญภัยครั้งใหม่ของชีวิตที่ปาย ไม่มีทางเลือกของการไม่กลับบ้านที่ฉะเชิงเทรา หาแม่ที่กำลังคอยเรื่องเล่าจากสิ่งใหม่ที่ผมเจอ ผู้คน ที่อยู่ สถานที่ ธุรกิจใหม่ สุขภาพ ผมโชคดีที่สุดในโลกในเรื่องความสัมพันธ์กับแม่ผู้ให้กำเนิด แม่รู้ทุกเรื่องที่เป็นผม แม่รอฟังทุกอย่างเกี่ยวกับผม เกี่ยวกับเรื่องทั้งทุกข์ทั้งสุข ของผม แม่เลือกที่จะรับฟังโดยไม่ถาม อยู่ที่ผมว่าอยากเล่าเรื่องอะไร และไม่มีเคยมีเรื่องไหนในชีวิตที่ผมเล่าแล้วแม่ไม่เข้าใจ ผมต้องกลับบางน้ำเปรี้ยว ผมเล่าบรรยากาศ ความเป็นอยู่ คนรอบข้าง และเรื่องร้านให้แม่ฟัง แม่ฟังอย่างตื่นเต้น แต่คงกลัวผมรำคาญเลยไม่ได้ถามเพิ่มเติมกับเรื่องและรูปที่ผมนำเสนอผ่านคอมพิวเตอร์

หลังงานเลี้ยง pittaliew และปายจันทร์ ผมยิ่งได้มีโอกาสทำความรู้จักกับบรรยากาศในปายอีกหลายมุม ผมได้รู้จักผู้คนที่มาใช้ชีวิตอยู่ในปายมากมาย จนไม่น่าเชื่อว่าภายในระยะเวลาไม่ถึงเดือน ผมได้สัมผัสบรรยากาศเหมือนตอนที่ออกค่ายอาสาในวัยเด็ก เหมือนสมัยสอบเอ็นทรานซ์ติด เหมือนตอนที่รู้ว่าได้ทุนไปเรียนเมืองนอก เหมือนความรู้สึกอิ่มใจที่ได้รู้ว่าเราได้เป็นแรงบันดาลใจให้หลายคนที่ผ่านมาในชีวิตประสบความสำเร็จ ได้สัมผัสความรู้สึกทุ่มเทอยากทำอะไรให้สำเร็จด้วยตัวเองจริงจังอีกครั้ง เหมือนเมื่อครั้งเริ่มเปิดบริษัทฯของตัวเองจนหมดทุนและต้องปิดตัวลงในที่สุด

ผมได้ทั้งเรียนรู้ที่จะทำสิ่งใหม่ๆ ที่ไม่เคยทำมาตลอดชิวิตอย่างเต็มใจ ได้ลงแรงช่วยเทปูน ช่วยตัดเหล็ก ช่วยปลูกต้นไม้ ช่วยรดน้ำ ชงกาแฟจากเครื่อง ทำกับข้าว ล้างจาน ขี่มอเตอร์ไซด์ซึ่งไม่เคยแตะมาเป็นสิบปี เต้นรำแบบหลุดโลก เขย่าคอกเทล กวาดพื้น เดินตามรถยางแตก ยกถุงปูน ซ้อนมอเตอร์ไซด์วิ่งหาซื้อดอกไม้ที่สวน มีเวลาอ่านหนังสือที่ชอบอีกครั้ง หลังจากทีไม่ได้ทำมานาน ถกเถียงเรื่องที่ไม่เห็นด้วยกับหุ้นส่วน และการได้คุยแลกเปลี่ยนความเห็นกับคนที่มีมุมมองชีวิตต่างๆ กัน

โจลี่เป็นคนที่จุดประกายเสน่ห์ของปายไม่ว่าจะเปลี่ยนไปอย่างที่ใครอ้างหรือไม่ จนทำให้ผมตัดสินใจที่จะมาค้นหาให้มากกว่าเดิม สัมผัสทางลึกจะไม่มีทางเกิดขึ้นถ้าผมไม่ใช้เวลาอยู่ที่นี่ให้มากขึ้น และโจลี่ยังเป็นประตูให้ผมแนะนำตัวเองให้รู้จักกับพี่กนธ์ พี่ก๋ำผู้ซึ่งกลายเป็นตำนานอีกหน้าของปายที่คนพูดถึง พี่โก้พี่เอ๋น้องจีน ครอบครัวที่มีหลายมุมหลายอิริยาบถที่สะท้อนธรรมชาติของความรักทั้งสุขและทุกข์ รัตน์และหนุ่มที่เปิดโอกาสให้ผมเป็นล่ามจำเป็นแถมเงินติดกระเป๋า พี่อาดพี่ปูที่ทำให้ผมเห็นมุมของเด็กน้อยไร้เดียงสาอย่างซอมพอ เอลิซ่าพี่ทูนที่ไม่อยากให้ผมเรียกพี่อีกต่อไป พี่เสริฐพี่อุ๊ที่แนะนำเรื่องการโอนเงินต่างธนาคาร คุณพอลคุณคริสคุณนอร์เบิร์ดและครูซาร่าทีต่างประสบปัญหาความยุ่งยากของการต่อวิซ่าเพื่ออยู่ในประเทศเราให้นานขึ้น พี่เตี๊ยมน้องฮอลที่เพิ่งต้องเผชิญกับการสูญเสียที่เจ็บปวด หอยและจิ๊บที่สัญญาที่จะทำสร้อยและกระเป๋าทำมือตามออเดอร์ให้ผม พี่แจนพี่ยมที่เห็นหน้าทุกวันที่มาทำงานก่อสร้างร้านปายเลิฟเวอร์ หนิงคุณริชาร์ดที่ใช้ชีวิตโรแมนติกอยู่ในสวนลับอย่างมีนัยยะสำคัญ เจ๊โตขนตางอนที่ท่าเต้นของแกทำให้ผมยิ้มโดยไม่ต้องแอบใคร หนุ่ยกับแอนผู้มาใหม่ที่ใครๆก็ชำเลืองมองความเคลื่อนไหว ลอร่ากับใบพัดหมุนและเปิ้ลที่บังเอิญผมได้เห็นน้ำตา พีทกับเอกที่ไม่เคยขาดมุขและเสียงหัวเราะ พี่ตู่ Ting Tong ที่ทำให้ผมได้รับบทเรียนดีๆ จากคนข้างตัว พี่ปันพี่กบที่ทำอาหารและสอนมุมดีๆเกี่ยวกับชีวิตทางอ้อม พี่ม้าที่มักแฝงคำสอนให้คนที่คุยด้วยโดยไม่รู้ตัวและไม่เคยหวังสิ่งตอบแทน

นี่หล่ะมั๊งที่แค่ช่วงไม่กี่วันที่ผมกลับมากรุงเทพฯอีกครั้งผมถึงอดไม่ได้ที่จะยิ้มกับตัวเองที่ได้มีโอกาสสัมผัสกับ Utopia ที่ ปาย และรู้สึกเริ่มคิดถึงปายอย่างที่ปายเป็น

“ก้อง เอารึยังลูก แม่เตรียมเครื่องให้ครบแล้ว” แม่ชะเง้อเรียกจากครัวขณะที่ผมกำลังง่วนออนไลน์ดูรูปถังสังกะสีใส่ดอกไม้ที่ส่งจากมือถือของเก๋มายังเมล์ของผม เก๋เป็นลูกน้องเก่าพี่สาวผมที่กลายเป็นหัวเรื่ยวหัวแรงหลักช่วยเตรียมในหลายเรื่องและหลายโครงการใหม่ของผมจากกรุงเทพ เรากำลังสรุปเรื่องถังสังกะสีที่จะซื้อเข้าร้านดอกไม้ “ครับ แป๊บนึงครับ” ผมเตรียมพร้อมเพื่อเรียนทำแกงเผ็ด พะแนง และกับข้าวเบสิกอีกสองสามอย่างสำหรับอีกโครงการในปาย

ผมกำลังจะกลับเข้าปายอีกครั้งพร้อมโครงการอีกหลายอย่างที่ผมอยากทำในปายครับแม่ ไม่ว่าจะเป็นร้านดอกไม้ พอกเก็ตบุคยูโทปาย บ้านเล็กๆพร้อมสวนดอกไม้ ช่วยฟื้นปายโพส เปิดร้านอาหารช่วงเช้า ที่ผมเริ่มคิดและเริ่มลงมือโดยมีแรงสนับสนุนที่ผมแอบเผลอคิดไปว่าผมเหมือนถูกล๊อตเตอรี่รางวัลที่ปาย

ผมแปลกใจตัวเองเหมือนกันว่าแรงบันดาลใจที่ผมได้รับมาจากไหน ถึงได้เริ่มและลงมือทำหลายๆอย่างในเวลาเดียวกัน แม่คงดีใจที่ผมมีไฟขึ้นมาอีกครั้ง ผมแอบเห็นสายตาเป็นห่วงของแม่คลายกังวลลง พร้อมกับยิ้มอย่างมีความสุข แม่คงมีความสุขไม่น้อยไปกว่าผมที่ไม่เห็นลูกท้อกับภาระที่หนักอึ้งที่แบกอยู่

ทั้งหลายทั้งปวงที่เกิดขึ้นนี้น่าจะเป็นฉากเริ่มต้นอีกหน้าของผมในฐานะอีกคนที่ตัดสินใจแล้วที่จะมาอยู่ปาย คงไม่มีใครในปายไม่รู้หรอกว่าผมตัดสินใจครั้งนี้เพราะอะไร หรือที่สำคัญกว่า…เพราะใคร เพราะทุกคนคงได้สัมผัสกลิ่นอายของปายในมุมที่หลากหลายแตกต่างกันมาก่อนหน้าผมแล้ว และคงมีอีกหลายคนที่จะผ่านเข้ามาเปิดตำนานหน้าใหม่ในปาย

ที่สามแยกตรงหน้าผม ผมกำลังเลือกเดินไปสู่แยกที่เป็นการผจญภัยครั้งใหม่ เป็นแยกที่ใสสะอาด เปิดกว้างและบริสุทธิ์ที่เปิดโอกาสให้คนต่างพื้นฐาน ต่างความเชื่อ ต่างความคิด ต่างฐานะ ที่มีความเป็นมาที่อาจไม่งดงาม ขรุขระ ตามรูปแบบและบทเรียนที่เรียนรู้จากสถาการณ์ชีวิตที่แตกต่างกัน ความเป็นไปข้างหน้าจะเป็นอย่างไรผมไม่อาจคาดเดาได้เลย แต่ผมกำลังเห็นเทียนส่องทางที่มีเอกลักษณ์ และเสน่ห์ ที่แสงของมันช่วยจุดแรงบันดาลใจให้ผมอีกครั้ง เราทุกคนต่างคนต่างมีส่วนร่วมสร้าง ฝันอาจไม่เป็นจริงหรือสำเร็จ ที่ผมรู้และสัมผัสได้ตอนนี้คือทางไปสู่ฝันเต็มไปด้วยความสุข และอบอุ่นยิ่งแม้จะลำบาก เหนื่อย หงุดหงิด ขุ่นมัว ไม่พอใจ ในบางครั้ง ทั้งหมด ล้วนเป็นกระบวนการ และองค์ประกอบ ที่หากไม่ให้ความสำคัญกับมัน ไม่ว่าความสำเร็จที่จะเกิดขึ้นจะยิ่งใหญ่เพียงไหนในอนาคต มันก็คงไม่มีความหมายอะไร เพราะที่มาที่ไปมันไม่อาจบอกต่อและเป็นบทเรียนที่ภูมิใจ ที่เราจะหันกลับไปมองด้วยรอยยิ้ม เมื่อคิดย้อนกลับไป ใช่ครับแม่ ทุกอย่างเริ่มต้นใหม่ได้

ผมแอบนึกถึงคำแม่ขณะที่กำลังคิดถึงใครบางคนที่อยู่ไกลกัน

1 กุมภาพันธ์ 2552

00:55 น.

บ้านบางน้ำเปรี้ยว

Popularity: 44% [?]