หากเฮือกสุดท้ายของลมหายใจชีวิตของเรา จะต้องเป็นเฮือกสุดท้ายบนถนนกลางห้าแยกลาดพร้าว พร้อมกกลิ่นคาวเลือดของตัวเราะเอง
เสียงสุดท้ายที่จะได้ยินคือเสียงหวอของรถฉุกเฉินโรงพยาบาลเมโย
และภาพสุดท้ายที่เราจะได้เห็นคือภาพแสงไฟวิบวับของรถปอเต็กตึ๊งที่กำลังวิ่งเข้ามาให้ใกล้ร่างของตัวเราให้มากที่สุด
หากเรายังเหลือเวลาแห่งชีวิตอีกไม่มากนับขณะจากวินาทีนี้
หรือหากวันนี้คือวันสุดท้ายของชีิิวิตของเราที่จะได้เห็นโลกหลากมุมหลายองศา เราควรจะเตรียมคำบอกลาและการกระทำสุดท้ายต่อคนที่เรารัก
หรือแสดงความกตัญญูต่อคนที่ผ่านมาในชีิวิตที่หล่อหลอมให้เราเป็นตัวเราในวันนี้
หรือ สถานที่ วัฒนธรรม ประวัติศาสตร์ และ ประเทศชาติที่เรามีส่วนร่วมเสพทรัพยากร บ้างหรือไม่อย่างไร 

ในขณะที่ผมง่วนกับหลายกิจกรรมในชีวิต สิ่งที่เริ่มต้นทำหลายอย่างเริ่มก่อร่างสร้างตัว ทั้งร้านดอกไม้ในปาย
ที่ตอนนี้แผ่วลงตามฤดูกาลที่เข้าหน้าโลว์
ตามศัพท์ที่ทุกคนที่ทำธุรกิจในปายคุ้นเคยดี
ทั้งไก่ย่างห้าดาว ณ บ้านบางน้ำเปรี้ยว ที่มีเรื่องชวนปวดหัวจนต้องทะเลาะกับแม่
ผมทะเลาะกับแม่เถียงแม่น้อยมากตลอดชีวิตที่ผ่านมา ผิดกับพี่สาวที่ทุกคนในบ้านจะเห็นเป็นเรื่องธรรมดา
พอผมเถียงแม่มันเลยกลายเป็นเรื่องใหญ่กระทบความรู้สึกของทุกคนในบ้านค่อนข้างมากโดยเฉพาะอย่างยิ่งตัวแม่เอง
ทั้งยังมีการรับช่วงต่อพนักงานของบริษัทฯฝรั่ง+แขกที่ผมรับหน้าเสื่อเป็นผู้บุกเบิกเมื่อสองปีที่แล้ว
ด้วยการเปิดบริษัทฯใหม่ในกรุงเทพเพื่อรองรับการดำเนินธุรกิจเดิมที่ผมคลุกคลีมากว่าห้าปี แต่ใช้ประสบการณ์ทั้งชีวิตในการมีความสุขกับมัน
เหตุแห่งการปิดตัวก็หนีไม่พ้นเศรษฐกิจโลกที่ย้ำแย่ และวิกฤตลงทุกวัน
ทั้งยังมีโปรเจคย่อย โปรเจคใหญ่ ระยะสั้น ระยะยาว ที่เริ่มจั่วหัวไว้แล้ว ในห้วงเวลาและภาวะที่หลายคนไม่อยากจะเริ่มต้นลงทุน
หรือลงแรงทำอะไรมากมาย 

ผมกำลังจะลุกจากโซฟาก็พลันที่หนังสือที่มีใครมาวางไว้ข้างโซฟาหล่นลงพื้น ผมหยิบหนังสืองานศพเพื่อนพี่สาวขึ้นมาจากพื้น
"สบตากับความตาย .....

ผมสะดุด และจุกหน้าอก ตาเริ่มพร่า ที่ระลึกงานศพหลิว เพื่อนพี่สาวที่เคยเที่ยวด้วยกัน เคยมีความรู้สึกดีๆให้กัน แบบที่น้อยคนจะเข้าใจ
นอกจากหลิวที่ตายไปแล้ว
กับผมซึ่งกำลังวิ่งวุ่นกับวังวนชีวิตและมีกิจกรรมมากมายจนใครๆ รอบตัวบอกผมว่า
"พี่ก้องนี่โปรเจครายวัน วันละหลายโปรเจค แล้วจะเอาเงินไปเก็บไว้ที่ไหนเนี่ย"

วันเวลาที่ผมใช้ในปายลดลงมากในเดือนมีนาคม ผมวางแผนอยู่ปายไม่ถึงอาทิตย์ด้วยซ้ำ แต่ผมกลายเป็นคนที่ขาดอากาศที่ปายไม่ได้
ผมนับวันที่จะไปปายแม้ว่าจะมีข่าวฝุ่น ควัน ไฟป่า และอากาศที่ร้อน หนาว สลับกันอย่างไม่สนใจว่า ใครจะปรับตัวได้หรือไม่
มนุษย์เราส่วนมากต้องการความเสถียร
ความมั่นคง ของตายที่คาดเดาได้ อาจจะเป็นเพราะต้องการเลี่ยงอุปสรรค เลี่ยงปัญหา
หรือ จะด้วยเหตุผลอื่นใดก็ตามแต่ สำหรับผมกลับตรงกันข้าม ผมชอบการผจญภัย ความท้าทาย ความตื่นเต้น ความรู้สึกพีคทางอารมณ
์เมื่อทำอะไรสักอย่างสำเร็จลุล่วงหรือแม้แต่กำลังลงมือทำอะไรสักอย่างอย่างจริงจัง
คงจะมีบางเรื่องแหละที่ผมเองก็ต้องการความเสถียรอยู่เหมือนกัน
แต่ผมแค่ยังไม่แน่ใจว่าผมครอบครองความรู้สึกนั้นจนพร้อมที่จะเผชิญกับทุกอุปสรรคแล้วหรือยัง

หลิวในความทรงจำของผม เป็นคนที่เรื่องเยอะ ชอบทำอะไรเป็นขั้นตอน ชอบวางแผน และชอบความเสถียรในระดับเกินค่าเฉลี่ยของคนธรรมดา
จึงไม่แปลกที่ใครๆรอบตัวหลิวอาจจะรู้สึกว่าหลิวเป็นคนจู้จี้จุกจิก จนถึงน่ารำคาญในบางครั้ง
นั่นคือกรอบที่คนอาจตัดสินคนจากภายนอก แต่หลิวเป็นคนที่ไม่ได้เกิดมาเพื่อทำอะไรต่อมิอะไรให้ตัวเอง
ความรับผิดชอบ ภาระ และปัจจัยชีวิต ทำให้หลิวไม่ได้สบายเท่า แต้ ที่ตอนนี้ย้ายกลับไปอยู่บ้านนอก ในฉะเชิงเทราแถวตลาดใหม่
ก้อยที่ผจญภัยชีวิตจนคุ้นชินกับแทบทุกกิจกรรมสนุกและชีวิตเข้าสู่สภาวะเสถียรที่แดนไกล และอู๊ดซึ่งมาเรียนกรุงเทพหลายปี
แต่ในที่สุดก็ย้ายกลับไปอยู่บ้านที่ลำปาง
หลิวเป็นหนึ่งใน สี่สาวเพื่อนสนิทที่ผมไปแจมเที่ยวด้วยในหลายโอกาสเมื่อเยาว์วัย
หลิวจากไปด้วยโรคมะเร็ง ด้วยความทรมานจากความเจ็บปวด ผมเชื่ออย่างนั้น พ่อผมก็จากไปด้วยโรคมะเร็ง
แทบจะคาเข็มมอร์ฟีนที่ช่วยผ่อนความเจ็บปวดในช่วงวาระสุดท้ายของชีวิต
ขณะที่ผมตาพร่าล้นทะลักออกมาจากการทบทวนอดีตเงียบๆ คนเดียว แวบความคิดเกี่ยวกับความตายของตัวเองก็แล่นขึ้นสมอง

ผมกำลังนั่งนับถอยหลังถึงวาระสุดท้ายเช่นกัน ประสบการณ์ ความรู้ ความคิด จินตนาการ ยาอายุวัฒนะ นิสัย สันดาน
จะหยุดทำงานทันทีเมื่อวาระนั้นมาถึง
หรือมันจะยังทำงานต่อในมิติที่ต่างออกไปกันนะ
มรณะสติวันละสามเวลาที่ผมเคยอ่านในหนังสือธรรมะ ว่าจะช่วยให้เราเห็นคุณค่าของทุกขณะเวลาของชีวิตที่ผ่านไป
หวนกลับมาในความทรงจำของผมอีกครั้ง
ผมแทบจะลืมไปแล้วว่าผมควรจะมีมรณะสติ เพื่อความไม่ประมาทในการดำรงชีวิต

ผมตั้งคำถามกับตัวเองว่าผมกำลังประมาทกับชีวิตเกินไปรึเปล่า แรงบันดาลใจที่ผมได้จากปาย
จนผมกลายเป็นคนไฮเปอร์สุดขั้วในสายตาของคนที่ผ่านเข้ามาในชีวิตช่วงสองสามเดือนมานี้มันมีความหมายต่อชีวิตผมจริงๆละหรือ
หากผมต้องตายไปในเวลาอันใกล้นี้
ผมสับสนจังครับ การอยู่เฉยๆ จะดีกว่าไม๊ถ้าในที่สุดเราทุกคนก็ต้องตาย การตายไปก่อนที่จะทำสิ่งที่ตั้งใจสำเร็จในช่วงชีวิตเรา
จะส่งผลให้สิ่งที่เราทำค้างไว้ไม่มีใครสานต่อหรือเปล่า
ข้อเขียนเกี่ยวกับสมาธิ เกี่ยวกับการดำรงตนด้วยสติ จากคนคุ้นเคยเมื่อสัปดาห์ก่อน แวบเข้าสมองของผมจนผมต้องย้อนกลับไปอ่านอีกครั้ง
ผมดีใจที่แผนกลับเข้าปายของผมใกล้เข้ามาแล้ว
ผมจะกลับไปฝึกวิทยายุทธชีวิตเพิ่มเติมกับสังคมในปาย

ผมกำลังจะเข้าไปทำแบบฝึกหัดชีวิตจากบทเรียนที่ได้รับการถ่ายทอดทั้งทางตรงและทางอ้อมจากผู้คนหลากหลายในปาย
ผมจะเข้าไปเก็บความรู้สึกจากสัมผัสทางใจของคนในปาย เพราะผมยังไม่อยากตาย
ผมยังอยากเห็นคุณค่าชีวิต และยังอยากอยู่ร่วมโลกกับมนุษย์หลากรูปแบบหลายเผ่าพันธุ์
ก่อนที่ผมจะตาย ผมอยากได้ใช้เวลาอย่างมีค่านั่งจิบกาแฟ คุยกับผู้คน แลกเปลี่ยนความคิดเกี่ยวกับเรื่องราวชีวิต 

ดูแลความรู้สึกซึ่งกันและกัน จุดประกายความฝันของกันและกัน
ไปดูตัวอย่างและไปเป็นตัวอย่างทั้งความสำเร็จและความล้มเหลวอย่างติดขอบจอที่ไม่อาจทำได้ในสังคมกรุงเทพ

ผมต้องไปปายเพราะยังไม่อยากต้องไปเคาะโลงคุยกับคนที่ผมต้องการจะแลกเปลี่ยนประสบการณ์และใช้เวลาอยู่ด้วย ไปคราวนี้ผมจะนิ่งๆ
ไม่ทำอะไรเพื่อตรวจสอบความรู้สึกตัวเอง
และดื่มด่ำกับปายในอีกรูปแบบที่ไม่ต้องมีพันธนาการทางธุรกิจ 

แล้วผมจะเล่าให้ฟังว่าผมได้อะไรหรือไม่จากแผนแบบฝึกหัดครั้งนี้

ก้อง

บ้านพหลโยธิน กรุงเทพฯ

3:53 น

13 มีนาคม 2552