หากเฮือกสุดท้ายของลมหายใจชีวิตของเรา จะต้องเป็นเฮือกสุดท้ายบนถนนกลางห้าแยกลาดพร้าว พร้อมกกลิ่นคาวเลือดของตัวเราะเอง
เสียงสุดท้ายที่จะได้ยินคือเสียงหวอของรถฉุกเฉินโรงพยาบาลเมโย
และภาพสุดท้ายที่เราจะได้เห็นคือภาพแสงไฟวิบวับของรถปอเต็กตึ๊งที่กำลังวิ่งเข้ามาให้ใกล้ร่างของตัวเราให้มากที่สุด
หากเรายังเหลือเวลาแห่งชีวิตอีกไม่มากนับขณะจากวินาทีนี้
หรือหากวันนี้คือวันสุดท้ายของชีิิวิตของเราที่จะได้เห็นโลกหลากมุมหลายองศา เราควรจะเตรียมคำบอกลาและการกระทำสุดท้ายต่อคนที่เรารัก
หรือแสดงความกตัญญูต่อคนที่ผ่านมาในชีิวิตที่หล่อหลอมให้เราเป็นตัวเราในวันนี้
หรือ สถานที่ วัฒนธรรม ประวัติศาสตร์ และ ประเทศชาติที่เรามีส่วนร่วมเสพทรัพยากร บ้างหรือไม่อย่างไร 

ในขณะที่ผมง่วนกับหลายกิจกรรมในชีวิต สิ่งที่เริ่มต้นทำหลายอย่างเริ่มก่อร่างสร้างตัว ทั้งร้านดอกไม้ในปาย
ที่ตอนนี้แผ่วลงตามฤดูกาลที่เข้าหน้าโลว์
ตามศัพท์ที่ทุกคนที่ทำธุรกิจในปายคุ้นเคยดี
ทั้งไก่ย่างห้าดาว ณ บ้านบางน้ำเปรี้ยว ที่มีเรื่องชวนปวดหัวจนต้องทะเลาะกับแม่
ผมทะเลาะกับแม่เถียงแม่น้อยมากตลอดชีวิตที่ผ่านมา ผิดกับพี่สาวที่ทุกคนในบ้านจะเห็นเป็นเรื่องธรรมดา
พอผมเถียงแม่มันเลยกลายเป็นเรื่องใหญ่กระทบความรู้สึกของทุกคนในบ้านค่อนข้างมากโดยเฉพาะอย่างยิ่งตัวแม่เอง
ทั้งยังมีการรับช่วงต่อพนักงานของบริษัทฯฝรั่ง+แขกที่ผมรับหน้าเสื่อเป็นผู้บุกเบิกเมื่อสองปีที่แล้ว
ด้วยการเปิดบริษัทฯใหม่ในกรุงเทพเพื่อรองรับการดำเนินธุรกิจเดิมที่ผมคลุกคลีมากว่าห้าปี แต่ใช้ประสบการณ์ทั้งชีวิตในการมีความสุขกับมัน
เหตุแห่งการปิดตัวก็หนีไม่พ้นเศรษฐกิจโลกที่ย้ำแย่ และวิกฤตลงทุกวัน
ทั้งยังมีโปรเจคย่อย โปรเจคใหญ่ ระยะสั้น ระยะยาว ที่เริ่มจั่วหัวไว้แล้ว ในห้วงเวลาและภาวะที่หลายคนไม่อยากจะเริ่มต้นลงทุน
หรือลงแรงทำอะไรมากมาย 

ผมกำลังจะลุกจากโซฟาก็พลันที่หนังสือที่มีใครมาวางไว้ข้างโซฟาหล่นลงพื้น ผมหยิบหนังสืองานศพเพื่อนพี่สาวขึ้นมาจากพื้น
"สบตากับความตาย .....

ผมสะดุด และจุกหน้าอก ตาเริ่มพร่า ที่ระลึกงานศพหลิว เพื่อนพี่สาวที่เคยเที่ยวด้วยกัน เคยมีความรู้สึกดีๆให้กัน แบบที่น้อยคนจะเข้าใจ
นอกจากหลิวที่ตายไปแล้ว
กับผมซึ่งกำลังวิ่งวุ่นกับวังวนชีวิตและมีกิจกรรมมากมายจนใครๆ รอบตัวบอกผมว่า
"พี่ก้องนี่โปรเจครายวัน วันละหลายโปรเจค แล้วจะเอาเงินไปเก็บไว้ที่ไหนเนี่ย"

วันเวลาที่ผมใช้ในปายลดลงมากในเดือนมีนาคม ผมวางแผนอยู่ปายไม่ถึงอาทิตย์ด้วยซ้ำ แต่ผมกลายเป็นคนที่ขาดอากาศที่ปายไม่ได้
ผมนับวันที่จะไปปายแม้ว่าจะมีข่าวฝุ่น ควัน ไฟป่า และอากาศที่ร้อน หนาว สลับกันอย่างไม่สนใจว่า ใครจะปรับตัวได้หรือไม่
มนุษย์เราส่วนมากต้องการความเสถียร
ความมั่นคง ของตายที่คาดเดาได้ อาจจะเป็นเพราะต้องการเลี่ยงอุปสรรค เลี่ยงปัญหา
หรือ จะด้วยเหตุผลอื่นใดก็ตามแต่ สำหรับผมกลับตรงกันข้าม ผมชอบการผจญภัย ความท้าทาย ความตื่นเต้น ความรู้สึกพีคทางอารมณ
์เมื่อทำอะไรสักอย่างสำเร็จลุล่วงหรือแม้แต่กำลังลงมือทำอะไรสักอย่างอย่างจริงจัง
คงจะมีบางเรื่องแหละที่ผมเองก็ต้องการความเสถียรอยู่เหมือนกัน
แต่ผมแค่ยังไม่แน่ใจว่าผมครอบครองความรู้สึกนั้นจนพร้อมที่จะเผชิญกับทุกอุปสรรคแล้วหรือยัง

หลิวในความทรงจำของผม เป็นคนที่เรื่องเยอะ ชอบทำอะไรเป็นขั้นตอน ชอบวางแผน และชอบความเสถียรในระดับเกินค่าเฉลี่ยของคนธรรมดา
จึงไม่แปลกที่ใครๆรอบตัวหลิวอาจจะรู้สึกว่าหลิวเป็นคนจู้จี้จุกจิก จนถึงน่ารำคาญในบางครั้ง
นั่นคือกรอบที่คนอาจตัดสินคนจากภายนอก แต่หลิวเป็นคนที่ไม่ได้เกิดมาเพื่อทำอะไรต่อมิอะไรให้ตัวเอง
ความรับผิดชอบ ภาระ และปัจจัยชีวิต ทำให้หลิวไม่ได้สบายเท่า แต้ ที่ตอนนี้ย้ายกลับไปอยู่บ้านนอก ในฉะเชิงเทราแถวตลาดใหม่
ก้อยที่ผจญภัยชีวิตจนคุ้นชินกับแทบทุกกิจกรรมสนุกและชีวิตเข้าสู่สภาวะเสถียรที่แดนไกล และอู๊ดซึ่งมาเรียนกรุงเทพหลายปี
แต่ในที่สุดก็ย้ายกลับไปอยู่บ้านที่ลำปาง
หลิวเป็นหนึ่งใน สี่สาวเพื่อนสนิทที่ผมไปแจมเที่ยวด้วยในหลายโอกาสเมื่อเยาว์วัย
หลิวจากไปด้วยโรคมะเร็ง ด้วยความทรมานจากความเจ็บปวด ผมเชื่ออย่างนั้น พ่อผมก็จากไปด้วยโรคมะเร็ง
แทบจะคาเข็มมอร์ฟีนที่ช่วยผ่อนความเจ็บปวดในช่วงวาระสุดท้ายของชีวิต
ขณะที่ผมตาพร่าล้นทะลักออกมาจากการทบทวนอดีตเงียบๆ คนเดียว แวบความคิดเกี่ยวกับความตายของตัวเองก็แล่นขึ้นสมอง

ผมกำลังนั่งนับถอยหลังถึงวาระสุดท้ายเช่นกัน ประสบการณ์ ความรู้ ความคิด จินตนาการ ยาอายุวัฒนะ นิสัย สันดาน
จะหยุดทำงานทันทีเมื่อวาระนั้นมาถึง
หรือมันจะยังทำงานต่อในมิติที่ต่างออกไปกันนะ
มรณะสติวันละสามเวลาที่ผมเคยอ่านในหนังสือธรรมะ ว่าจะช่วยให้เราเห็นคุณค่าของทุกขณะเวลาของชีวิตที่ผ่านไป
หวนกลับมาในความทรงจำของผมอีกครั้ง
ผมแทบจะลืมไปแล้วว่าผมควรจะมีมรณะสติ เพื่อความไม่ประมาทในการดำรงชีวิต

ผมตั้งคำถามกับตัวเองว่าผมกำลังประมาทกับชีวิตเกินไปรึเปล่า แรงบันดาลใจที่ผมได้จากปาย
จนผมกลายเป็นคนไฮเปอร์สุดขั้วในสายตาของคนที่ผ่านเข้ามาในชีวิตช่วงสองสามเดือนมานี้มันมีความหมายต่อชีวิตผมจริงๆละหรือ
หากผมต้องตายไปในเวลาอันใกล้นี้
ผมสับสนจังครับ การอยู่เฉยๆ จะดีกว่าไม๊ถ้าในที่สุดเราทุกคนก็ต้องตาย การตายไปก่อนที่จะทำสิ่งที่ตั้งใจสำเร็จในช่วงชีวิตเรา
จะส่งผลให้สิ่งที่เราทำค้างไว้ไม่มีใครสานต่อหรือเปล่า
ข้อเขียนเกี่ยวกับสมาธิ เกี่ยวกับการดำรงตนด้วยสติ จากคนคุ้นเคยเมื่อสัปดาห์ก่อน แวบเข้าสมองของผมจนผมต้องย้อนกลับไปอ่านอีกครั้ง
ผมดีใจที่แผนกลับเข้าปายของผมใกล้เข้ามาแล้ว
ผมจะกลับไปฝึกวิทยายุทธชีวิตเพิ่มเติมกับสังคมในปาย

ผมกำลังจะเข้าไปทำแบบฝึกหัดชีวิตจากบทเรียนที่ได้รับการถ่ายทอดทั้งทางตรงและทางอ้อมจากผู้คนหลากหลายในปาย
ผมจะเข้าไปเก็บความรู้สึกจากสัมผัสทางใจของคนในปาย เพราะผมยังไม่อยากตาย
ผมยังอยากเห็นคุณค่าชีวิต และยังอยากอยู่ร่วมโลกกับมนุษย์หลากรูปแบบหลายเผ่าพันธุ์
ก่อนที่ผมจะตาย ผมอยากได้ใช้เวลาอย่างมีค่านั่งจิบกาแฟ คุยกับผู้คน แลกเปลี่ยนความคิดเกี่ยวกับเรื่องราวชีวิต 

ดูแลความรู้สึกซึ่งกันและกัน จุดประกายความฝันของกันและกัน
ไปดูตัวอย่างและไปเป็นตัวอย่างทั้งความสำเร็จและความล้มเหลวอย่างติดขอบจอที่ไม่อาจทำได้ในสังคมกรุงเทพ

ผมต้องไปปายเพราะยังไม่อยากต้องไปเคาะโลงคุยกับคนที่ผมต้องการจะแลกเปลี่ยนประสบการณ์และใช้เวลาอยู่ด้วย ไปคราวนี้ผมจะนิ่งๆ
ไม่ทำอะไรเพื่อตรวจสอบความรู้สึกตัวเอง
และดื่มด่ำกับปายในอีกรูปแบบที่ไม่ต้องมีพันธนาการทางธุรกิจ 

แล้วผมจะเล่าให้ฟังว่าผมได้อะไรหรือไม่จากแผนแบบฝึกหัดครั้งนี้

ก้อง

บ้านพหลโยธิน กรุงเทพฯ

3:53 น

13 มีนาคม 2552

ถ้าของรักถูกทำร้ายที่ปาย เราทำอะไรได้บ้าง

ดารินวัยสองขวบกับหนึ่งเดือนของผม ถูกทำร้ายที่ปายครับ ผมฟ้องใครได้บ้าง หรือผมควรอยากอยู่เงียบๆ คนเดียว อย่างที่ใครหลายคนชอบทำ

ไม่หรอกครับ ผมจะไม่เงียบ เพราะแม่สอนให้ไม่ให้เอาเปรียบใคร แต่ในขณะเดียวกัน ก็อย่าให้ใครเอาเปรียบ คำสอนของแม่อาจดังกว่า เพลงของพี่ป้อมและพี่โต๊ะ ที่บอกว่า “ให้มันเป็นไป เป็นไรเรื่องจุดหมาย จะโชคร้ายก็ไม่เสียดาย เป็นไรเป็นไป ไม่เห็นเป็น…ไร”

ถ้าอาการ์ต้า คริสตี้ เป็นนักสืบ และเจม บอนส์ 007 เป็นนักสังเกตการณ์ ผมอยากจะเหมาเอาว่า ผมเป็นคนที่มีมิติ คือผมจะไม่เหมารวมเผื่อคนอื่น ผมจะเหมารวมสมาชิกได้แค่หนึ่งคือตัวผมเอง เพราะ ผมยังเห็นความหมาย “Je pense donc je suis.” ในภาษาฝรั่งเศส หรือ ภาษาอังกฤษในความหมายเดียวกันว่า “I think therefore I am.” ในไทย ตามแบบการแปลของผมเองว่า “ฉันเป็นฉันเอง” บังเอิญครับ ที่มันไปคล้องกับ เพลงของพี่แหวน ฐิติมา สุตสุนทร หวังว่าเขียนแค่นี้ คีตา หรือ แกรมมี่ คงไม่ตามมาเก็บค่าลิขสิทธิ์

การดำรงอยู่ที่แตกต่าง ในมุมของผม อาจอธิบายได้ว่า ทุกคนควรยอมรับและเห็นคุณค่าความแตกต่าง มากกว่าจะหาพวก ให้เห็นด้วยกับตน “ถ้าโดนตบหน้าหน้าซ้าย ให้ยื่นหน้าขวาให้ตบ” “เราหยุดแล้ว ท่านหล่ะ หยุดหรือยัง” “เวร ย่อมระงับด้วยการไม่จองเวร” “เห็นต่างได้ แต่อย่าถูกกลืน” หรือ แม้แต่ “จงอย่าถือพระเจ้าอื่นใด นอกจากอัลเลาะห์” ล้วนเป็นวาทะแห่งโลก ไม่นับรวมว่า ท่าน ติช นัท ฮันห์ www.thaiplumvillage.org/about_thay.html

จะเห็นเช่นไร

ไม่ต้องเดาครับ ผมกำลังจะเฉลย เฉลยว่า ดาริน (หรือ Darling) มาสด้า สาม ตระกูลญี่ปุ่นของผม ถูกทำร้ายแล้วชิ่งหนี่ หน้าร้านพี่แดง

ผมเพียงอยากขอความเห็นว่า ผมจะทำไงดี แจ้งความที่ปายดีไม๊ เพราะตำรวจย่อมดูแลทุกข์สุขของประชาชน หรือผมจะแจ้งไปยัง สำนักงานตำรวจแห่งชาติดีนะ เพราะที่นั่น อาจมีคนเห็นว่าเสียงผมดังขึ้น หรือ โอบาม่า จะเป็นคนตัดสิน ว่าใครผิดใครถูก กันแน่ กับการที่ดารินของผมถูกทำร้าย

บ้านบางน้ำเปรี้ยว

21:30

ศุกร์ก่อนศุกร์ 13 ในเดือน มีนาคม 2552

ก้อง

ถ้าจะมีบทเรียนล้ำค่าที่ผมได้รับจากสถาบันที่ผมเคยเรียน คงจะเป็นประโยคเดียวของอาจารย์ศิลป์ พีระศรี ที่คอยเตือนสติให้ผม คิดว่าผมจะต้องเดินหน้าต่อไม่ว่าจะเกิดอุปสรรคอะไรขึ้นในชีวิต “นาย ถ้านายคิดถึงฉัน นายไม่ต้องทำอะไร นายทำงาน” และบทเรียนจากการเห็นความขยันของแม่ ที่หล่อหลอมให้ผมเป็นผมในวันนี้ ปายทำให้ผมได้สะท้อนภาพว่าทำไมอาจารย์ศิลป์ถึงพูดอย่างนั้น และทำไมแม่ถึงขยัน และอดทนกับทุกอุปสรรคของโลกที่แม่ต้องเจอได้ขนาดนี้ ผมยังพบและทำความรู้จักกับผู้คนในปายทุกวัน

Read the full story