วันเวลาที่ผมใช้ในปายลดลงมากในเดือนมีนาคม ผมวางแผนอยู่ปายไม่ถึงอาทิตย์ด้วยซ้ำ แต่ผมกลายเป็นคนที่ขาดอากาศที่ปายไม่ได้
ผมนับวันที่จะไปปายแม้ว่าจะมีข่าวฝุ่น ควัน ไฟป่า และอากาศที่ร้อน หนาว สลับกันอย่างไม่สนใจว่า ใครจะปรับตัวได้หรือไม่
มนุษย์เราส่วนมากต้องการความเสถียร
ความมั่นคง ของตายที่คาดเดาได้ อาจจะเป็นเพราะต้องการเลี่ยงอุปสรรค เลี่ยงปัญหา
หรือ จะด้วยเหตุผลอื่นใดก็ตามแต่ สำหรับผมกลับตรงกันข้าม ผมชอบการผจญภัย ความท้าทาย ความตื่นเต้น ความรู้สึกพีคทางอารมณ
์เมื่อทำอะไรสักอย่างสำเร็จลุล่วงหรือแม้แต่กำลังลงมือทำอะไรสักอย่างอย่างจริงจัง
คงจะมีบางเรื่องแหละที่ผมเองก็ต้องการความเสถียรอยู่เหมือนกัน
แต่ผมแค่ยังไม่แน่ใจว่าผมครอบครองความรู้สึกนั้นจนพร้อมที่จะเผชิญกับทุกอุปสรรคแล้วหรือยัง

หลิวในความทรงจำของผม เป็นคนที่เรื่องเยอะ ชอบทำอะไรเป็นขั้นตอน ชอบวางแผน และชอบความเสถียรในระดับเกินค่าเฉลี่ยของคนธรรมดา
จึงไม่แปลกที่ใครๆรอบตัวหลิวอาจจะรู้สึกว่าหลิวเป็นคนจู้จี้จุกจิก จนถึงน่ารำคาญในบางครั้ง
นั่นคือกรอบที่คนอาจตัดสินคนจากภายนอก แต่หลิวเป็นคนที่ไม่ได้เกิดมาเพื่อทำอะไรต่อมิอะไรให้ตัวเอง
ความรับผิดชอบ ภาระ และปัจจัยชีวิต ทำให้หลิวไม่ได้สบายเท่า แต้ ที่ตอนนี้ย้ายกลับไปอยู่บ้านนอก ในฉะเชิงเทราแถวตลาดใหม่
ก้อยที่ผจญภัยชีวิตจนคุ้นชินกับแทบทุกกิจกรรมสนุกและชีวิตเข้าสู่สภาวะเสถียรที่แดนไกล และอู๊ดซึ่งมาเรียนกรุงเทพหลายปี
แต่ในที่สุดก็ย้ายกลับไปอยู่บ้านที่ลำปาง
หลิวเป็นหนึ่งใน สี่สาวเพื่อนสนิทที่ผมไปแจมเที่ยวด้วยในหลายโอกาสเมื่อเยาว์วัย
หลิวจากไปด้วยโรคมะเร็ง ด้วยความทรมานจากความเจ็บปวด ผมเชื่ออย่างนั้น พ่อผมก็จากไปด้วยโรคมะเร็ง
แทบจะคาเข็มมอร์ฟีนที่ช่วยผ่อนความเจ็บปวดในช่วงวาระสุดท้ายของชีวิต
ขณะที่ผมตาพร่าล้นทะลักออกมาจากการทบทวนอดีตเงียบๆ คนเดียว แวบความคิดเกี่ยวกับความตายของตัวเองก็แล่นขึ้นสมอง

ผมกำลังนั่งนับถอยหลังถึงวาระสุดท้ายเช่นกัน ประสบการณ์ ความรู้ ความคิด จินตนาการ ยาอายุวัฒนะ นิสัย สันดาน
จะหยุดทำงานทันทีเมื่อวาระนั้นมาถึง
หรือมันจะยังทำงานต่อในมิติที่ต่างออกไปกันนะ
มรณะสติวันละสามเวลาที่ผมเคยอ่านในหนังสือธรรมะ ว่าจะช่วยให้เราเห็นคุณค่าของทุกขณะเวลาของชีวิตที่ผ่านไป
หวนกลับมาในความทรงจำของผมอีกครั้ง
ผมแทบจะลืมไปแล้วว่าผมควรจะมีมรณะสติ เพื่อความไม่ประมาทในการดำรงชีวิต

ผมตั้งคำถามกับตัวเองว่าผมกำลังประมาทกับชีวิตเกินไปรึเปล่า แรงบันดาลใจที่ผมได้จากปาย
จนผมกลายเป็นคนไฮเปอร์สุดขั้วในสายตาของคนที่ผ่านเข้ามาในชีวิตช่วงสองสามเดือนมานี้มันมีความหมายต่อชีวิตผมจริงๆละหรือ
หากผมต้องตายไปในเวลาอันใกล้นี้
ผมสับสนจังครับ การอยู่เฉยๆ จะดีกว่าไม๊ถ้าในที่สุดเราทุกคนก็ต้องตาย การตายไปก่อนที่จะทำสิ่งที่ตั้งใจสำเร็จในช่วงชีวิตเรา
จะส่งผลให้สิ่งที่เราทำค้างไว้ไม่มีใครสานต่อหรือเปล่า
ข้อเขียนเกี่ยวกับสมาธิ เกี่ยวกับการดำรงตนด้วยสติ จากคนคุ้นเคยเมื่อสัปดาห์ก่อน แวบเข้าสมองของผมจนผมต้องย้อนกลับไปอ่านอีกครั้ง
ผมดีใจที่แผนกลับเข้าปายของผมใกล้เข้ามาแล้ว
ผมจะกลับไปฝึกวิทยายุทธชีวิตเพิ่มเติมกับสังคมในปาย

ผมกำลังจะเข้าไปทำแบบฝึกหัดชีวิตจากบทเรียนที่ได้รับการถ่ายทอดทั้งทางตรงและทางอ้อมจากผู้คนหลากหลายในปาย
ผมจะเข้าไปเก็บความรู้สึกจากสัมผัสทางใจของคนในปาย เพราะผมยังไม่อยากตาย
ผมยังอยากเห็นคุณค่าชีวิต และยังอยากอยู่ร่วมโลกกับมนุษย์หลากรูปแบบหลายเผ่าพันธุ์
ก่อนที่ผมจะตาย ผมอยากได้ใช้เวลาอย่างมีค่านั่งจิบกาแฟ คุยกับผู้คน แลกเปลี่ยนความคิดเกี่ยวกับเรื่องราวชีวิต 

ดูแลความรู้สึกซึ่งกันและกัน จุดประกายความฝันของกันและกัน
ไปดูตัวอย่างและไปเป็นตัวอย่างทั้งความสำเร็จและความล้มเหลวอย่างติดขอบจอที่ไม่อาจทำได้ในสังคมกรุงเทพ

ผมต้องไปปายเพราะยังไม่อยากต้องไปเคาะโลงคุยกับคนที่ผมต้องการจะแลกเปลี่ยนประสบการณ์และใช้เวลาอยู่ด้วย ไปคราวนี้ผมจะนิ่งๆ
ไม่ทำอะไรเพื่อตรวจสอบความรู้สึกตัวเอง
และดื่มด่ำกับปายในอีกรูปแบบที่ไม่ต้องมีพันธนาการทางธุรกิจ 

แล้วผมจะเล่าให้ฟังว่าผมได้อะไรหรือไม่จากแผนแบบฝึกหัดครั้งนี้

ก้อง

บ้านพหลโยธิน กรุงเทพฯ

3:53 น

13 มีนาคม 2552

]]> http://www.ilovepai.com/th/2009/03/13/%e0%b9%80%e0%b8%84%e0%b8%b2%e0%b8%b0%e0%b9%82%e0%b8%a5%e0%b8%87%e0%b8%84%e0%b8%b8%e0%b8%a2%e0%b8%81%e0%b8%b1%e0%b8%99/feed/ 13 http://www.ilovepai.com/th/2009/03/06/%e0%b8%a8%e0%b8%b4%e0%b8%a5%e0%b8%9b%e0%b8%b0%e0%b8%81%e0%b8%b2%e0%b8%a3%e0%b8%9b%e0%b9%89%e0%b8%ad%e0%b8%87%e0%b8%81%e0%b8%b1%e0%b8%99%e0%b8%95%e0%b8%b1%e0%b8%a7/ http://www.ilovepai.com/th/2009/03/06/%e0%b8%a8%e0%b8%b4%e0%b8%a5%e0%b8%9b%e0%b8%b0%e0%b8%81%e0%b8%b2%e0%b8%a3%e0%b8%9b%e0%b9%89%e0%b8%ad%e0%b8%87%e0%b8%81%e0%b8%b1%e0%b8%99%e0%b8%95%e0%b8%b1%e0%b8%a7/#comments Fri, 06 Mar 2009 15:53:42 +0000 Pai-lovers http://www.ilovepai.com/th/2009/03/06/%e0%b8%a8%e0%b8%b4%e0%b8%a5%e0%b8%9b%e0%b8%b0%e0%b8%81%e0%b8%b2%e0%b8%a3%e0%b8%9b%e0%b9%89%e0%b8%ad%e0%b8%87%e0%b8%81%e0%b8%b1%e0%b8%99%e0%b8%95%e0%b8%b1%e0%b8%a7/ ถ้าของรักถูกทำร้ายที่ปาย เราทำอะไรได้บ้าง

ดารินวัยสองขวบกับหนึ่งเดือนของผม ถูกทำร้ายที่ปายครับ ผมฟ้องใครได้บ้าง หรือผมควรอยากอยู่เงียบๆ คนเดียว อย่างที่ใครหลายคนชอบทำ

ไม่หรอกครับ ผมจะไม่เงียบ เพราะแม่สอนให้ไม่ให้เอาเปรียบใคร แต่ในขณะเดียวกัน ก็อย่าให้ใครเอาเปรียบ คำสอนของแม่อาจดังกว่า เพลงของพี่ป้อมและพี่โต๊ะ ที่บอกว่า “ให้มันเป็นไป เป็นไรเรื่องจุดหมาย จะโชคร้ายก็ไม่เสียดาย เป็นไรเป็นไป ไม่เห็นเป็น…ไร”

ถ้าอาการ์ต้า คริสตี้ เป็นนักสืบ และเจม บอนส์ 007 เป็นนักสังเกตการณ์ ผมอยากจะเหมาเอาว่า ผมเป็นคนที่มีมิติ คือผมจะไม่เหมารวมเผื่อคนอื่น ผมจะเหมารวมสมาชิกได้แค่หนึ่งคือตัวผมเอง เพราะ ผมยังเห็นความหมาย “Je pense donc je suis.” ในภาษาฝรั่งเศส หรือ ภาษาอังกฤษในความหมายเดียวกันว่า “I think therefore I am.” ในไทย ตามแบบการแปลของผมเองว่า “ฉันเป็นฉันเอง” บังเอิญครับ ที่มันไปคล้องกับ เพลงของพี่แหวน ฐิติมา สุตสุนทร หวังว่าเขียนแค่นี้ คีตา หรือ แกรมมี่ คงไม่ตามมาเก็บค่าลิขสิทธิ์

การดำรงอยู่ที่แตกต่าง ในมุมของผม อาจอธิบายได้ว่า ทุกคนควรยอมรับและเห็นคุณค่าความแตกต่าง มากกว่าจะหาพวก ให้เห็นด้วยกับตน “ถ้าโดนตบหน้าหน้าซ้าย ให้ยื่นหน้าขวาให้ตบ” “เราหยุดแล้ว ท่านหล่ะ หยุดหรือยัง” “เวร ย่อมระงับด้วยการไม่จองเวร” “เห็นต่างได้ แต่อย่าถูกกลืน” หรือ แม้แต่ “จงอย่าถือพระเจ้าอื่นใด นอกจากอัลเลาะห์” ล้วนเป็นวาทะแห่งโลก ไม่นับรวมว่า ท่าน ติช นัท ฮันห์ www.thaiplumvillage.org/about_thay.html

จะเห็นเช่นไร

ไม่ต้องเดาครับ ผมกำลังจะเฉลย เฉลยว่า ดาริน (หรือ Darling) มาสด้า สาม ตระกูลญี่ปุ่นของผม ถูกทำร้ายแล้วชิ่งหนี่ หน้าร้านพี่แดง

ผมเพียงอยากขอความเห็นว่า ผมจะทำไงดี แจ้งความที่ปายดีไม๊ เพราะตำรวจย่อมดูแลทุกข์สุขของประชาชน หรือผมจะแจ้งไปยัง สำนักงานตำรวจแห่งชาติดีนะ เพราะที่นั่น อาจมีคนเห็นว่าเสียงผมดังขึ้น หรือ โอบาม่า จะเป็นคนตัดสิน ว่าใครผิดใครถูก กันแน่ กับการที่ดารินของผมถูกทำร้าย

บ้านบางน้ำเปรี้ยว

21:30

ศุกร์ก่อนศุกร์ 13 ในเดือน มีนาคม 2552

ก้อง

โอเปิ้ลน้องแรงๆ ที่กล้าคิดกล้าแสดงออกจนบางครั้งผมก็อดเป็นห่วงความมุทะลุของวัยสาวของน้องด้วยเหมือนกัน แป๋วน้องชวนขำที่ทำให้ผมต้องหัวเราะจนน้ำตาไหลกับมุขล้อเลียนดาราชื่อดัง นายอำเภอนพดล ผู้เสนอแนวคิดและมุมมองหลายอย่างที่น่าสนใจและผมแอบเชียร์อยู่ในใจให้พ่อเมืองปายประสบความสำเร็จในเร็ววัน ผู้อำนวยการการท่องเที่ยวแม่ฮ่องสอนพี่วิสูตรที่พยายามเก็บทุกรายละเอียดเพื่อสร้างความประทับใจให้กับผู้มาเยือนปาย พี่วรเทพประธานชมรมท่องเที่ยวปายที่เปิดทางให้ผมเข้ามามีส่วนร่วมในกิจกรรม “ปาย..รัก…สุดขอบฟ้า”

วันวาเลนไทน์ของปายพร้อมบัตรคอนเสิร์ต “รักจัดปาย” ฟรี พี่มานะผู้จัดการฮอทสปริงที่ส่งสายตาชื่นชมเวลาที่ผมและหุ้นส่วนทำงานอย่างขมีขมัน พี่อ้อย…ที่ทำให้ผมต้องตกอยู่ในภวังค์ของการฟัง sound track ภาษาที่ไม่คุ้นเคยหลายครั้ง พี่โอ๋ที่เข้ามาเติมเสียงหัวเราะอย่างไม่มีขีดจำกัด รันนี่ที่เล่นบทภรรยาน้อยกลางวงเหล้าอย่างน่ารัก น้องซิ่งที่เมื่อเมาเข้าที่จะแสดงมิติฆาตกรเลือดเย็นอย่างสยอง พี่แอ้มที่แอบมากระซิบให้จัดดอกไม้วันวาเลนไทน์ให้พี่วัชจนผมกับโจลี่ต้องยิ้มอย่างปิติแทนพี่วัช ป้านางที่โดนผมนัดเพื่อขอข้อคิดและเล่าเรื่องปายในอดีต แต่จนแล้วจนรอดผมก็ยังไม่ได้คุยกับแกสักที น้องเบียร์ลูกค้ารายใหญ่อีกรายที่ชื่นชมการจัดดอกไม้ของนายเทียนเป็นพิเศษ น้องแอมที่จัดงบมาให้เราเป็นสื่อเซอร์ไพรส์สาวแถวแยกปายหนาว น้องเมเจ้าหน้าที่ฝ่ายทะเบียนที่อำเภอที่เลือกย้ายมาอยู่ปายได้ไม่ถึงสองอาทิตย์ น้องอาร์มแห่ง www.ilovepai.com ที่ผมต้องหาโอกาสนั่งคุยอย่างจริงๆจังที่ไหนสักแห่งในเร็ววันนี้ ดาบสถาพรที่ประสานงานและอำนวยความสะดวกเรื่องสถานที่อย่างขะมักเขม้นที่อำเภอ ปลัดเดฟที่คุยกับพวกเราอย่างเป็นกันเอง น้องหุยแห่งธนาคารกรุงเทพที่เปิดบัญชีธนาคารให้ผมและสั่งกุหลาบขาว 28 ดอกเพื่อเซอไพรส์วันเกิดให้เพื่อนในวันต่อมา หมออาดัมที่พาผมไปห้องเอ็กซเรย ์พร้อมอธิบายอย่างน่ากลัวก่อนผลเอ็กซเรย์จะออกว่าถ้ากระดูกข้อศอกหักอาจไม่ใช่แค่เข้าเฝือกแต่ต้องผ่าตัดเลยทีเดียว พี่โต๋พี่สร้อยที่เปิดรับฟังข้อเสนอการหาที่ปลูกดอกไม้ของผมและหุ้นส่วนอย่างตั้งใจ น้องติ้งที่เริ่มคุ้นเคยและเล่นหัวกับผมอย่างเป็นกันเอง น้องไผ่ที่ไม่เคยปริปากใดๆกับใครก่อนไม่ว่าผมจะพยายามเริ่มบทสนทนาด้วยอย่างไรก็ตาม หรือแม้แต่พี่น้อย วงพรู ที่ผมเดินเข้าไปขอให้แกแวะมาที่ร้านเพื่อขอถ่ายรูปไว้ไปลงเว็ปไซด์ ขณะที่แกนั่งกินก๋วยเตี๋ยวและเพลิดเพลินกับความเป็นส่วนตัวของตัวเอง น้องเก๋ที่จะไม่ยอมถ่ายรูปคู่กับพี่น้อยถ้าพี่น้อยไม่เดินมาขอถ่ายด้วยตัวเอง น้องโอ๋ที่ระบายสีน้ำมันบนกระป๋องสังกะสีที่ร้านให้อย่างตั้งใจและมีเสน่ห์น่าประทับใจ ยันที่ย้ำหลายครั้งตอนเมาว่าประทับใจกับการเริ่มต้นร้านของเรา ในความหลายหลากของคนที่ผมรู้จัก ผมยังได้ทำความเข้าใจกับปมความขัดแย้งที่เร้นอยู่ในปาย หากกระนั้นผมกลับเห็นเรื่องเหล่านี้เป็นเรื่องธรรมดาที่เกิดขึ้นในทุกสังคม ไม่ว่าจะในปาย ในบางน้ำเปรี้ยวในกรุงเทพ สนามหลวง ลานพระรูป หน้ารัฐสภา หรือสนามบินสุวรรณภูมิ ในกัวลาลัมเปอร์ ในซานฟรานซิสโก ในแอร์เฟิร์ต ในมัทดราส หรือในนิวยอร์ค ทุกปมแย้งล้วนเป็นเรื่องละเอียดอ่อน บ้างก็มาจากอัตตา บ้างก็มาจากผลประโยชน์ บ้างก็มาจากการไม่ถูกชะตาอย่างไม่มีเหตุผล ผมไม่เห็นความแตกต่างระหว่างเหลือง ระหว่างแดง มากหรือน้อยไปกว่าปมที่ผมเห็นในปาย เพียงแต่เหลืองแดงเป็นกลุ่มมีคนเชิด มีเครือข่ายโยงใยอย่างเป็นระบบ แต่ในปายต่างคนต่างเป็นปัจเจก ต่างคนต่างมีดี มีความเป็นตัวของตัวเองแบบขำ แบบฮา แบบสุดโต่ง แบบมันส์ แบบเมา แบบเรามีเรา และมีความเป็นศิลปินซึ่งหลุดพ้นจากการถูกครอบงำของเงินจากกระเป๋าคนอื่น ประเด็นที่เกิดขึ้นไม่ว่าจะเป็นเรื่องสถาปัตยกรรมที่ขัดตา เรื่องการเอาเปรียบกัน เรื่องภาษีป้ายเรื่องการลอกเลียนแบบสินค้า เรื่องนินทา เรื่องการไม่ชอบขี้หน้าส่วนตัว ล้วนเป็นประเด็นสำคัญ และเป็นสาระทั้งสิ้น กระนั้นก็ตามผมยังเห็นการอยู่ร่วมกัน การพบกันครึ่งทาง การเคารพซึ่งกันและกันบนความต่าง ไปพร้อมกันด้วย เพียงแต่บางทีเส้นขนานบนแผ่นกระดาษที่ไม่อาจเจอกันมันอาจจะยังขาดปัจจัยเกื้อหนุนให้มันมาเจอกัน ถ้าเปรียบการขีดเส้นบนแผ่นกระดาษคือการดำเนินชีวิตและการมีลมหายใจ ถ้าเปรียบว่าการขีดเส้นของแต่ละคนลากไปจนสุดขอบกระดาษเป็นสิ่งจำเป็นที่ต้องขีดเส้นต่อเนื่องต่อไปเพื่อไม่ให้สิ้นลมหายใจ บางทีการขีดเส้นย้อนกลับหรือทำลูกศรขึ้นลงบนแผ่นกระดาษแผ่นเดิมอาจทำให้เส้นขนานนั้นมาเจอกันโดยบังเอิญ โดยไม่ตั้งใจ ใครจะรู้

การขีดเส้นย้อนศรขึ้นลงบนแผ่นกระดาษนั้นอาจจะทำให้เกิดศิลปะงดงามจากความร่วมมือกันสร้างงานศิลปะแบบไม่ตั้งใจก็เป็นได้ เพียงแต่เราต่างพร้อมที่จะทำความเข้าใจกับความหมายของคำว่าปล่อยวาง บางทีบางคนบางกลุ่มอาจเริ่มลองลากเส้นโค้ง เส้นเว้า ชี้ศรขึ้น ลง ซิ๊กแซก กลม รี เส้นขวาง หรือเส้นอื่นๆ ที่แล้วแต่จินตนาการของใครจะไปได้ถึงแค่ไหนอย่างไร ไม่ให้เส้นมันตรงแด่วตึงแน่น อึดอัด โดดเดี่ยวและไม่เชื่อมโยง เราอาจได้เห็นความสัมพันธ์ ความลงตัวอย่างที่เราไม่เคยคิดว่าจะเป็นไปได้ก็เป็นได้ บางทีเราอาจต้องถอดหัวโขน และตัวตนของตัวเองออกบ้าง วางเฉยบ้าง เพื่อให้ความว่างมันได้ทำงานโดยปราศจากอคติสะสม ที่รังแต่จะย้อนกลับมาทำร้ายตัวเราเอง ไม่ใช่ทำร้ายใคร เพราะจะไม่มีใครเสียความรู้สึก หงุดหงิด ขุ่นมัวไปกับเรา นอกจากตัวเราเอง หรือกลุ่มของเราเอง ไม่จำกัดแค่เหลือง แค่แดง อาจเป็น ม่วง เขียว คราม น้ำเงิน หรือเฉดสีกี่ล้านเฉดสีในโลกที่ไม่มีขอบเขตหรือศาสตร์ใดจะตีกรอบได้ ผมกลับเข้ากรุงเทพฯครั้งนี้เพราะรับปากกับรุ่นน้องที่เป็นอาจารย์ที่ ม. เกษตรศาสตร์ เพื่อบรรยายในงานปัจฉิมนิเทศให้กับนิสิตภาควิชาสถิติ คณะวิทยาศาสตร์ เป็นโจทย์ที่ผมไม่เคยปฏิเสธตั้งแต่ไหนแต่ไร โน้ตที่ผมเขียนไว้เพื่อสรุปให้กับนักศึกษามีอยู่ว่า “ถ้าเราเหมือนกับคนอื่น เราก็ไม่มีความหมายอะไรที่มีตัวตนอยู่บนโลก ความต่างของเรา ถึงวันนี้เราภูมิใจได้หรือยัง เรายังเห็นว่าการสอบเอ็นทร้านซ์ติดเป็นเหตุการณ์ที่เราภาคภูมิใจที่สุดในชีวิตอยู่อีกหรือ เราอาจต้องหาตัวเองให้เจอ เพื่ออย่างน้อยเราจะรู้คุณค่าของตัวเองอย่างต่อเนื่อง มีความสุขกับทุกก้าวย่างของชีวิต ไม่ใช่รอให้เป้าหมายสำเร็จแล้วค่อยอิ่มสุข เรารู้สิทธิพิเศษแห่งความเป็นตัวเราหรือยัง รู้ความต่างของตัวเองที่จะช่วยเติมเต็ม ช่วยต่อยอดให้สิ่งที่ขาดในสังคมรึเปล่า ถ้าน้องๆ ทุกคนที่นั่งอยู่ในนี้เป็นเพชร เพชรเม็ดนี้ยังต้องเจียรนัยมุมไหนเหลี่ยมไหนเพิ่มอีก น้องต้องหาให้เจอด้วยตัวของน้องๆ เอง เราทุกคนยังต้องเจียรนัยตัวเองจนวันสุดท้ายของชีวิต เพราะไม่มีโมเดลหรือต้นแบบแห่งความสำเร็จของชีวิตไหนๆ ที่เราจะลอกเลียนแบบได้อย่างลงตัว ชีวิตใครจะเป็นต้นแบบที่ดีที่สุดสำหรับตัวเราได้ดีกว่าตัวเราเอง ใครจะตามเรา เราจะตามใคร ไปเพื่ออะไรกัน ถ้าเป็นเช่นนั้นเราอาจไม่จำเป็นต้องเปลืองทรัพยากรโลกเพราะการดำรงอยู่ของเราก็คงได้ ในเมื่อเราคิดเองไม่เป็น ทำเองไม่ได้ เราต้องสร้างต้นแบบชีวิตของตัวเราเอง ท้ายที่สุดเราเองจะเป็นผู้กำหนด ว่าในความเป็นเราที่แตกต่าง เราทำอะไรให้โลกต่างจากที่เป็นอยู่อย่างสร้างสรรค์และจรรโลงได้บ้าง” ผมเหลือบมองพระสุทินมหานาโถ วัดโบสถ์ ปทุมธานีที่เป็นวิทยากรบรรยายก่อนหน้าผม ท่านยิ้ม พยักหน้า ส่งสัญญาณอบอุ่นว่า โยม ว่าต่อไปสิ “พี่ก็ได้แค่พูด พี่เองยังต้องเจียรนัยตัวเองอยู่เลยในวัย 40 แต่เดี๋ยวนะ พี่ว่าทั้งหลายทั้งปวงที่พูดกันมาในวันนี้ ไม่มีความหมายเท่า – กาลามสูตร – ที่พระพุทธเจ้าตรัสไว้ เมื่อ 2552 ปีที่แล้ว ครับ น้องๆ ต้องไปค้นพบสิ่งที่จะเจอนับจากวันที่ก้าวจากรั้วสีเขียวนี้ไป ด้วยตัวน้องเอง” ผมกำลังจะกลับเข้าปายเป็นครั้งที่ 4 ในระยะเวลาไม่ถึงสองเดือน ครั้งนี้ผมจะผ่านสามแยกก่อนถึงปายพร้อม แม่ พี่ชายและพี่สาว ความตื่นเต้นไม่ได้ลดลง แต่ผมกลับมีแต่ความมั่นใจว่าผมไม่โดดเดี่ยวแน่ที่ปาย ผมรู้ว่ามีคนรอผมอยู่ที่ปาย ผมตื่นเต้นที่จะได้ฉลองครบรอบสองเดือนการตัดสินใจมาอยู่ปาย และครบรอบสองเดือนในหลายเรื่องอื่นๆ ที่ปาย ถามผมว่าเสน่ห์ของปายอยู่ที่ไหน ?ผมตอบไม่ได้ครับ ผมรู้เพียงว่าปายเป็นแรงบันดาลใจ เป็นศูนย์รวมพลังให้ผมทำกิจกรรมชีวิตในรอบไม่ถึงสองเดือนได้มากกว่าช่วงห้าปีรวมกันที่ผ่านมา 22 กุมภาพันธ์ 2552เที่ยงคืนสี่สิบห้านาทีบ้านบางน้ำเปรี้ยว